Hina_Sakura View my profile

[AU Fic-Boyfriend] Sweet sweet !! [2]

posted on 16 Jun 2015 23:43 by lovealaude

TITLE  ::  Sweet sweet !!

STORY  :: AU Fic BOYFRIEND (yaoi)

PARING  ::  DongWoo / JoTwin / HyunJong

RATE  ::  PG

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

 

[ II ]

 

โน มินวู อาบน้ำแต่งตัวเป็นคนแรกในวันใหม่ สวมเครื่องแบบอย่างถูกต้องตามระเบียบเป๊ะ เขาไม่ลืมที่จะปลุกเพื่อนร่วมห้องทุกคน เมื่อวานทุกคนต้อนรับเขาดีมาก แม้ว่าสองแฝดจะปฏิบัติกับเขาแปลกไปเสียหน่อย แต่ก็เชื่อว่าจะสามารถเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ ทุกคนอบอุ่นและเป็นกันเอง พาเดินชมพื้นที่รอบหอคร่าวๆ พาไปทานมื้อเย็นด้วยกัน (ตอนกลางวันพากันหลับเป็นตายในห้อง)

 

 

มินวูพอใจกับที่นี่ ไหนจะจองมินฮยองที่คุ้นเคยกันดีมาตั้งแต่ไหนแต่ไรอีก ไม่แปลกที่พ่อกับแม่ของเขาจะช่วยเหลือเต็มที่เพื่อให้มาอยู่ที่นี่หลังจากต้องผิดหวังกับมหา’ลัยก่อนหน้า ข้อผิดพลาดของทางคณะกรรมการเองที่ไม่แจ้งรายละเอียดให้ดี เป็นผลให้หลายคนรวมถึงมินวูซึ่งเป็นหนึ่งในนั้นต้องถูกตัดชื่อออก เพียงเพราะเรียนมาไม่ตรงสาย

 

 

“มินวูอ่า...นายตื่นเช้าจังนะ” ยองมินครางแทบฟังไม่ออก เพราะยังไม่ตื่นดี เขาเป็นคนที่ตื่นจากความฝันท้ายสุดในกลุ่ม ท้ายชนิดว่าทุกคนอาบน้ำเตรียมตัวอะไรกันเสร็จหมดแล้วเขาถึงได้คราวตื่นเต็มตาไปอาบน้ำเสียที(โดยมีกวังมินช่วยขู่ช่วยหยอกให้ยองมินแงะตัวเองจากเตียงขึ้นมาได้)

 

 

“มินวูตื่นเช้า ก็ยังดีกว่าใครบางคน นอนยาวเสียจนเคยตัว...ไป๊ รีบไปกันได้แล้ว พวกนายอาสาจะช่วยมินวูหาห้องด้วยไม่ใช่รึไง?” จองมินเร่งเร้าให้ทุกคนขยับตัวออกจากห้องพักเสียที ขืนยืนต่อความยาวสาวคำพูดกันต่อ มีหวังได้สายของจริง

 

 

สองแฝดสัญญากับมินวูไว้ว่าจะพามาส่งถึงห้องเรียนให้ เพราะดูจากตารางเรียนที่มินวูได้มา ไม่มีเซคไหนที่ตรงกับพวกเขาเลยสักวิชาหนึ่ง ดังนั้นเพื่อรักษาภาพลักษณ์ความเป็นพี่ที่ดี สองแฝด(อันที่จริงยองมินคนเดียว)จึงอาสาช่วยนำทางไปส่งถึงห้องเรียนให้

 

 

มินวูค่อนข้างมีอาการตื่นสถานที่พอสมควร มหาวิทยาลัยที่ดีออกแบบมาให้ดูโล่งโปร่งสบายตา  ทำให้นักศึกษาไม่รู้สึกตึงเครียดจนเกินไป ตึกเรียนคณะของมินวูอยู่แยกกับพวกแฝดและจองมิน เพราะสาขาต่างกัน แต่พวกเขาก็สัญญาว่าหากพักเที่ยงเมื่อไหร่จะมารับไปนั่งกินข้าวด้วยกันจนกว่าจะชินถึงจะยอมปล่อยไปไหนเอง

 

 

ที่สำคัญไปกว่านั้น เหล่ารูมเมทต่างเป็นกังวลเรื่อง ‘เพื่อน’ ของน้องเล็กคนนี้...

 

 

“สวัสดีครับ...”

 

 

“....”

 

 

มินวูยิ้มค้าง หันไปสนใจโปรเจคเตอร์แทน ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมเซคที่นั่งตรงไหน ไม่มีใครตอบรับคำทักทายของเขาเลยสักคน ผู้หญิงอาจมีบ้างที่ยังพอส่งยิ้มกลับมา แต่ผู้ชายด้วยกันนิ่งสนิท ...ความจริงมินวูก็พอจะทำใจเรื่องนี้มาล่วงหน้าแล้ว แต่การเข้ามาผิดจังหวะมันยากเหลือเกินที่จะหาเพื่อนร่วมชะตากรรมในรั้วมหาวิทยาลัยนี้ไปด้วยกันจนจบการศึกษา

 

 

ดูเหมือนเพื่อนร่วมรุ่นทุกคนจะคิดว่าเขาเป็นรุ่นพี่ที่หลงรุ่น สอบไม่ผ่านต้องเรียนซ้ำ หรือไม่ก็เด็กเส้นที่เข้ามาภายหลังแน่

 

 

สุดท้ายวิชาแรกที่เรียนตั้งแต่เข้ามาที่นี่ ก็จบไปแบบเรียบง่าย โดยที่จำนวนคนรู้จักของมินวูเป็นศูนย์เช่นเดิม

 

 

ร่างเพรียวเดินคอตกออกมาหลังเก็บสมุดเล็คเชอร์ใส่กระเป๋าเรียบร้อย ก่อนจะเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเดินเหม่อมาโผล่อยู่ที่ไหนไม่รู้ ทิศทางไม่คุ้น บรรยากาศแลต่างกันด้วย ทำให้ใจของมินวูหวั่นกลัวขึ้นมาว่าจะหาทางออกไม่พบ สองมือกระชับสายสะพายของกระเป๋า เสี่ยงดวงเดินไล่ไปตามระเบียงดู

 

 

“หือ? นายเป็นใครน่ะ?” เสียงทักจากกลุ่มผู้ชายที่ยืนรวมกันสูบบุหรี่สามคนหันมองมินวูเป็นตาเดียว หลังจากหนึ่งในนั้นเห็นคนหน้าตาแปลกเดินท่าทางกระสับกระส่ายใกล้เข้ามา

 

 

เพราะหน้าตาขาวๆ ตัวเล็กๆ แบบนั้น ช่างไม่คุ้นเอาเสียเลยว่าอยู่รุ่นเดียวกัน คณะเดียวกันที่นี่

 

 

“เอ่อ...พอดีผมหลงทางน่ะ...ครับ” มินวูไม่กล้าตอบเต็มเสียงนัก เขาไม่แน่ใจว่ากลุ่มคนพวกนี้ใช้นักศึกษาที่นี่แน่หรือไม่ ดูจากการแต่งตัวแล้วคล้ายจำพวกช่างกลพร้อมจะบุกป่าลุยดินลุยน้ำเสียมากกว่า แถมหน้าตาอย่างเหี้ยม!

 

 

“อ่อ...อยู่คณะไหนล่ะเรา? เดี๋ยวไปส่งให้” รับฟังพลางยกยิ้มกริ่ม ดีดบุหรี่ในมือทิ้งไว้แถวนั้น เดินย่างสามขุมเข้าไปใกล้ ยกมือกอดโอบคอราวกับรู้จักกันมานาน ซึ่งนั่นเป็นการกระทำที่ไม่คุ้นเคยสำหรับร่างเพรียว เขาจึงดีดตัวออกห่างอัตโนมัติ “เฮ้! ทำแบบนี้หมายความว่าไง?!”

 

 

ราวกับเข้าทางเข้าแผน ชายคนนั้นแผดเสียงคำรามด้วยท่าทางคุกคามจนมินวูใจเสีย หวั่นกลัวว่าตนอาจจะถูกทำร้ายเอา

 

 

“ผะ-ผมขอโทษครับ” จะอย่างไรก็ควรขอโทษไว้ก่อน...ทั้งที่เขาไม่ใช่คนผิดแท้ๆ

 

 

“ขอโทษแล้วเรื่องมันจบเหรอวะ?!” แต่ใช่ว่าเรื่องจะจบง่ายดั่งที่หวัง อีกฝ่ายเข้าประชิดตัว คว้าคอเสื้อไว้แน่น

 

 

มินวูหลับตาปี๋ ในใจร้องเรียกชื่อพี่ชายแสนดี และสองแฝดหวังจะส่งไปถึง

 

 

...และคำขอก็เป็นจริง

 

 

“เฮ้! ตรงนั้นทำอะไรกัน?!” เสียงทุ้มห้าวตะโกนมาจากอีกฝั่งของระเบียงทางเดิน เป็นพลังเสียงที่พี่ระเบียบและพี่ว้ากเท่านั้นที่มี

 

 

“เวรแล้ว! นั่นพี่ระเบียบนี่หว่า วิ่งเร็ว!” หัวโจจไม่รอช้าที่จะใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปอีกทาง เหล่าลูกไล่เองเมื่อได้ยินคำสั่งก็สับขาโกยเต็มที่ ...เหลือผู้เป็นเหยื่อไว้เผชิญปัญหาต่อไป

 

 

มินวูดีใจที่มีคนมาช่วย...แม้ใครคนนั้นจะไม่ใช่เหล่ารูมเมทที่ส่งข้อความช่วยเหลือไปถึง แต่ก็ไม่น่าตีหน้ายักษ์ใส่เขาทั้งที่เห็นกันชัดๆ ว่าเขาเป็นฝ่ายถูกรังแกสิ!

 

 

“ปีอะไร?” ถามเสียงเข้ม

 

 

“คะ-ครับ?”

 

 

“ฉันถามว่าปีอะไร?!”

 

 

“ปีหนึ่งครับ!”

 

 

โน มินวู ตกใจจนเผลอตอบเสียงดังฟังชัดออกมา ก่อนจะหอบหายใจเล็กน้อย เพราะเมื่อครู่เขากลัวถึงขั้นลืมหายใจจริงๆ

 

 

“คณะล่ะ?”

 

 

คราวนี้มินวูยอมตอบแต่โดยดี ไม่อ้อมค้อม ไม่ลังเล ...เพราะกลัวว่าจะถูกอีกฝ่ายโมโหหิวจนกินหัวเขาแทนมื้อกลางวัน

 

 

เมื่อได้ยินชื่อคณะและสาขา ชายหนุ่มก็ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

 

“จะหลงก็ให้มันน้อยๆ หน่อย นี่มันตึกของปีสาม คราวหลังก็ระวังด้วยล่ะ” เอ่ยเตือนเพราะเขาเองก็ทึ่งไม่น้อยที่รุ่นน้องตัวเล็กคนนี้จะหลงมาถึงที่นี่ มันแทบจะคนละทางกันเลยด้วยซ้ำ

 

 

“ผมขอโทษครับT^T” มินวูแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ในใจพร่ำเรียกหาจองมิน(คนที่สนิทที่สุดและให้บรรยากาศที่ปลอดภัยมากที่สุด)อยากได้ที่ยึดเหนี่ยวเต็มที

 

 

“เลิกทำหน้าแบบนั้นซะ ...ตามมา ฉันจะพาไปโรงอาหารรวม”

 

 

“ครับ? ....เอ่อ ขอบคุณครับ” เผลอทำหน้างงใส่อีกฝ่ายไป พอเห็นคิ้วเริ่มขมวดเท่านั้น มินวูก็ต้องก้มหน้างุดและยอมเดินตามหลังต้อยๆ ด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมที่สุด

 

 

โรงอาหารใหญ่จอแจไปด้วยนักศึกษาคละรุ่น นั่งจับกลุ่มกันตามความสนิท ร้านอาหารไม่ต่ำกว่าสิบร้าน แบ่งสรรให้เลือกตามความชอบ ดูไปก็ให้ความรู้สึกคล้ายตลาดยามเช้าอยู่

 

 

มินวูที่เดินตามหลังมานึกทึ่งกับภาพแออัด แอบนึกท้อใจว่าเขาจะสามารถหาจองมินและฝาแฝดพบหรือไม่ เพราะเขาเผลอทำตัวเองเดินหลง ไม่รู้ป่านนี้พวกฮยองจะกังวลจนตามหากันอยู่รึเปล่า?

 

 

“โอ๊ะ! มาแล้วๆ ...มินวูไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” จองมินที่เห็นมินวูเดินเข้ามา(เพราะนั่งจ้องประตูนานสองนาน)ก็รีบวิ่งจากที่นั่งมาหาทันที จับหน้าน้องเล็กหันซ้าย หมุนขวา ตรวจเช็คเสียดิบดีว่ากลับมาครบสามสิบสองหรือไม่

 

 

“ผมไม่เป็นไร ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงฮะ” มินวูฉีกยิ้มกับวิธีการแสดงความห่วงใยของพี่ชายคนนี้ที่ไม่เคยเปลี่ยน

 

 

“ดีแล้ว...ขอบคุณดงฮยอนฮยองมากเลยนะครับ” จองมินส่งยิ้มให้กับมอนวู ก่อนที่จะหันไปขอบคุณดงฮยอนที่อุตส่าห์พาส่ง

 

 

“นี่รึว่า...น้องที่เป็นญาติห่างๆ ที่เคยคุยกันไว้?” ดงฮยอนเลิกคิ้วถาม

 

 

“ใช่ครับ” จองมินตอบเต็มคำ ก่อนจะหันไปหามินวูอีกครั้ง “ป่ะ...คงหิวแย่เลยสิ มาเร็ว ฮยองสั่งขอโปรดไว้ให้แล้วนะ” จองมินจูงมือพามินวูเดินฝ่าฝูงชนเข้าไป ลำบากนิดหน่อยเพราะส่วนสูง แต่ก็รอดปลอดภัยมาถึงโต๊ะได้

 

 

“หน้าไม่คล้ายจองมินเลยนะ?” ฮยอนซองเอ่ยขึ้น เขารู้แล้วว่าเด็กน่ารักคนนี้เป็นใคร จากที่นั่งฟังจองมินอธิบายรอ(ให้หายกังวล)ระหว่างที่สองแฝดได้แต่ยิ้มเจื่อน ทั้งเรื่องก่อนหน้าและเรื่องคำถามเมื่อกี้นี้

 

 

“นี่ๆ นี่! บอกแล้วไงว่าเป็นน้องข้างบ้าน” จองมินจัดการบีบจมูกฮยอนซองเป็นการลงโทษ บีบแรงเสียจนผู้ร่วมโต๊ะคนอื่นเห็นแล้วอดเจ็บแทนไม่ได้

 

 

“ยังไงก็เถอะ คราวหลังจะไปไหนก็หัดบอกกันบ้าง ไลน์ของพวกฉันก็มีแล้วนี่นา” ยองมินหันไปบอกกับมินวู อดนึกใจหายไม่ได้ตอนไปตาม ยอมรับว่าพวกเขาเลิกช้ากว่า แต่ตึกก็ติดกัน ไม่น่าที่อีกฝ่ายจะหายไปจากห้องเร็วปานนั้น เส้นทางก็ยังไม่คุ้นดี จนจองมินที่รู้เรื่องเกือบจะได้วิ่งโร่ไล่หาทุกคณะ ถ้าไม่ถูกฮยอนซองรั้งตัวไว้เสียก่อน

 

 

“ขอโทษฮะ...” มินวูเอ่ยเสียงอ่อย ก้มหน้ารับผิดแต่โดยดี

 

 

“ว่าแต่ไปรู้จักกับดงฮยอนฮยองตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะเรา?” จองมินหันมาถามบ้างหลังทำโทษคนความจำสั้นจนจมูกแดงช้ำจนหนำใจแล้ว

 

 

“ดงฮยอนฮยอง?”

 

 

“ก็คนที่พานายมาส่งไง” แฝดน้องเฉลย ทุกคนนิ่งไปครู่หนึ่ง

 

 

“นี่...ยังไม่รู้จักกันหรอกเหรอ?” จองมินถามอีกครั้ง

 

 

“ครับ...เขามาช่วยผมไว้พอดี ตอนหลงทางอยู่” มินวูเลือกที่จะไม่เล่าทุกรายละเอียด เพราะเขาไม่อยากให้เพื่อนและเหล่าพี่ชายต้องเป็นกังวล

 

 

“เขาชื่อ คิม ดงฮยอน เป็นเพื่อนของฮยองเอง ...เอ้อ ฮยองชื่อ ซิม ฮยอนซอง นะ” ฮยองซองที่กลับมาเป็นปกติแล้วอาสาแนะนำเพื่อนของตนที่ไม่ได้อยู่ร่วมโต๊ะด้วย คงเพราะงานของพี่ระเบียบตามเคย ช่วงนี้มีพวกเด็กปีกกล้าขาแข็งผุดขึ้นเยอะจนต้องตามเก็บให้เรียบ

 

 

“อ่า...ครับ” โน มินวู จดจำชื่อนั้นไว้ในหัว

 

 

“ถึงฮยองเขาจะโหด แต่เพราะฮยองเขาเป็นพี่ระเบียบ แล้วก็เป็นคนคุมหอพักเราด้วย เอาเข้าจริงฮยองเขาก็เป็นคนใจดีนะ” จองมินพยายามรักษาภาพลักษณ์ของดงฮยอนไว้ไม่ให้มินวูกลัวมากนัก เท่าที่ดูจากบรรยากาศตอนเข้ามาด้วยกันก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

 

 

มินวูแอบเข้าใจในคำพูดของจองมิน เพราะถึงเขาจะถูกดุ แต่อีกฝ่ายก็ยอมสละเวลาพาเขามาส่งถึงโรงอาหารเลยนี่นา

 

 

“รีบกินเถอะ จะได้มีเวลาเหลือไปชมตึก คราวนี้จะบอกทางคร่าวๆ ให้” ยองมินเสนอ ขอแก้ตัวกันเรื่องก่อนหน้าด้วยการจะเป็นพี่เลี้ยงให้ ...และแน่นอน หากมียองมินที่ไหน ก็ต้องมีกวังมินไปที่นั่นด้วย

 

 

มื้อกลางวันแรก กับชิตในรั้วมหา’ลัย มินวูเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าเขาจะสามารถใช้ชีวิตได้ตามที่หวังหรือเปล่า...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[Tbc.]

 

 

***************************

จะมีคนอ่านไหมน้อออออ?

 

Comment

Comment:

Tweet

Categories