Hina_Sakura View my profile

[AU Fic]Fairy Tail (Gray x Natsu) Ch VI [end]

posted on 26 Mar 2011 14:43 by lovealaude

 

*************

 

Chapter VI…

 

 

 

เกรย์ที่พยายามจะตรวจดูว่านัตสึมีอะไรผิดปกติไปรึเปล่านั้นก็ต้องยอมรามือไปด้วยเหตุที่ร่างบางขอร้องว่าตนไม่เป็นไรจริงๆ เกรย์ นัตสึและแฮปปี้จึงพักกันกินข้าวเช้า นั่นคือปลาที่แฮปปี้ตกมาได้ไม่นานก่อนหน้านี้

เมื่อได้กำลังที่ขาดไปกลับมาทั้งสามชีวิตก็ออกเดินทางกันต่อ ซึ่งระหว่างที่เดินทางกันอยู่เกรย์กับนัตสึก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลย ไม่แม้ที่จะมองหน้ากันด้วยซ้ำ แฮปปี้ที่เป็นคนกลางจึงทำได้เพียงถอนหายใจกับความปากหนักและไม่ยอมรับอะไรง่ายๆ ของทั้งสอง

“นี่ๆ แล้วเราไม่ต้องหาสมุนไพรกันแล้วเหรอ?” แฮปปี้ถามขึ้นเสียงใส

เกรย์และนัตสึชะงักไปทันที พวกเขาลืมเรื่องภารกิจเสียสนิทเลยทีเดียว เพราะเอาแต่คิดเรื่องของอีกฝ่าย...

“อ่า... เห็นพวกมันบอกว่าที่ห้ามใครเข้าใกล้ภูเขานี่ก็เพราะมีคนทำการทดลองอะไรบางอย่างอยู่ที่นี่สินะ” เกรย์ทวนความจำ

“งั้นเหรอ?” นัตสึถามเสียงสูง เขาจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหลังจากที่ตัวเขาชกหนึ่งในพวกจอมเวทพวกนั้นแล้วพวกมันพูดอะไรออกมาบ้าง

“นายเนี่ยน๊า เป็นแบบนี้ประจำเลย” แม้คำพูดจะเหมือนกับว่า แต่เกรย์กลับส่งยิ้มบางๆ ให้กับนัตสึด้วย จนคู่สนทนาหน้าขึ้นสีเล็กน้อย

“ชะ...ช่างฉันเถอะน่า!” นัตสึว่ากลับตามนิสัย ก่อนที่จะจ้ำอ้าวเดินไปก่อนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เกรย์ที่เดินตามหลังนั้นเว้นช่วงห่างจากร่างบางไม่เกินหนึ่งเมตรตลอดทาง รวมไปถึงเจ้าแมวฟ้าที่ตอนนี้เริ่มหมดแรงบินและนั่งลงบนไหล่ของเกรย์แทน

....

เดินต่อจากนั้นได้ไม่นาน พวกเขาก็พบบ้านที่สร้างจากไม้ตั้งตระง่านอยู่บนเนินสูงห่างจากที่พวกเขาอยู่ราวสามสี่เมตรเท่านั้น

ควันไฟสีขาวที่ลอยขึ้นจากปล่องบนหลังคาบ่งบอกว่ามีคนอาศัยอยู่ และกำลังอยู่ในนั้นในเวลานี้อีกด้วย

“เอาไงล่ะ จะเข้าไปเลยไหม?” เกรย์หันไปถามผู้ร่วมเดินทางสองชีวิต

“แหงอยู่แล้ว!” ว่าจบก็ไม่รีรอ นัตสึรีบวิ่งเข้าไปพังประตูบ้านไม้หลังนั้นทันที เกรย์กับแฮปปี้ที่ยืนมองดูอยู่ก็หน่ายใจน้อยๆ กับนิสัยมุทะลุของร่างบางคนนี้

โครม!!

“ห๋า!?”

คนสวมชุดขาวที่อยู่ภายในต่างพากันสะดุ้งไปตามๆ กันทันทีเมื่อประตูไม้ที่ปิดอยู่นิ่งมานานได้พังทลายลงและปรากฏร่างของเด็กหนุ่มร่างบางผมสีชมพูอ่อนแทน

“กะ...แกเป็นใครน่ะ!!” ชายสวมชุดขาวคนอยู่ใกล้เครื่องมือแพทย์มากที่สุดคว้าหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมาก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าใส่ร่างบางทันที

“ย้ากกกก!”

ผัวะ!

...แน่นอนว่าสำหรับคนที่ต่อสู้มาทั้งชีวิต กับคนที่เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการทดลอง คุณคิดว่าใครที่จะชนะ...ใช่ คนที่ต่อสู้มาทั้งชีวิตต่างหากที่จะชนะ แม้จะมีเพียงแค่มือเปล่าๆ ก็ตาม...

“นี่แก...เป็นจอมเวทงั้นรึ!” หนึ่งในคนที่ยังเหลืออยู่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวั่นๆ เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ของกิลด์ที่ไหล่ขวาของเด็กหนุ่ม

“พวกแก...อ๊ะ!” ดวงตาของนัตสึเลื่อนมองขึ้นไปยังร่างของสิ่งมีชีวิตที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงไม้ที่พวกคนสวมชุดขาวยืนล้อมกันอยู่

กลิ่นเลือดที่แห้งแล้วลอยคลุ้งมาตามลม ภาพที่นัตสึเห็นคือร่างของสิ่งมีชีวิตซึ่งน่าจะพูดว่าเคยเป็นมนุษย์มาก่อนเสียมากกว่า

“เฮ้ย จัดการมันเร็ว!”

“ไอซ์เมก...ชิลด์!”

โล่น้ำแข็งถูกสร้างขึ้นป้องกันของมีคมที่หมายจะฟันร่างของนัตสึทันที ก่อนที่เจ้าเหล่าคนสวมชุดขาวพวกนั้นจะโดนน้ำแข็งของเกรย์เข้าแช่แข็งอีกที

“...” นัตสึถึงกับพูดไม่ออกกับสิ่งที่เขาเห็น เพราะแม้เขาจะต่อสู้มาทั้งชีวิต แต่มือคู่นี้ของเขาก็ไม่เคยคร่าชีวิตใครมาก่อน เมื่อมาเห็นการกระทำแบบนี้...

“อ๊ะ!” นัตสึอุทานออกมาเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักของมือที่วางลงบนหัวของตน...

“...จบเรื่องแล้วล่ะ” เกรย์เอ่ยปลอยใจ พลางชะเง้อไปที่มุมหนึ่งของห้องซึ่งมีเจ้าสมุนไพรที่นายจ้างของพวกเขาต้องการกองอยู่เป็นภูเขา ดูท่าจะถูกเก็บมาจนหมดทั้งเขานี้เลยก็ว่าได้ล่ะมั้ง

“...อืม” นัตสึเลือกที่จะเดินออกไปรอด้านนอกกับแฮปปี้มากกว่ายืนดูภาพพวกนี้ต่อไป...

 

 

+++++++++++

พวกเขากลับมาที่คฤหาสน์ของผู้ว่าจ้าง พร้อมสมุนไพรที่ว่า ซึ่งพวกเขาก็มารู้เอาทีหลังว่าเจ้าสมุนไพรตัวนี้มีสรรพคุณพิเศษอยู่สองอย่าง หนึ่งคือช่วยรักษาอาการของโรคร้ายแรงที่เกี่ยวกับอวัยวะของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดได้ แต่ในทางเดียวกันมันก็เป็นสิ่งที่สามารถบิดเบื้อนเซลล์ของสิ่งมีชีวิตให้ผิดแปลกไปจากเดิมได้ หากใช้ไม่ถูกวิธี...

ส่วนเจ้าพวกแพทย์เถื่อนพวกนั้น เมื่อเรื่องนี้ถูกส่งไปถึงสภาปุ๊บ ทหารก็รีบมาเข้าจับกุมตัวเอาไว้ ข้อหาทดลองต้องห้ามเกี่ยวกับมนุษย์ แม้มันจะเป็นซากศพแล้วก็ตาม...

“แหม สมแล้วที่เป็นเหล่าจอมเวทของแฟรี่เทลที่มีมาคาล็อฟเป็นมาสเตอร์” ผู้ว่าจ้างเอ่ยชมเมื่อเห็นของที่ตนต้องการกองอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

“ทีนี้ผมก็จะได้เอาไปรักษาผู้ป่วยของผมเสียที”

“เออ เท่านี้ก็พอแล้วสินะ” เกรย์บอกอย่างไม่พอใจเมื่อผู้ว่าจ้างตัวดีเอาแต่มองร่างบางอีกแล้ว...

“หึหึ ครับ”

“เงินรางวัลก็ได้มาแล้ว งั้นขอตัวล่ะ” เกรย์รวบรัดพร้อมยืนขึ้นเตรียมตัวที่จะเดินออกไปจากคฤหาสน์บ้าๆ นี่เสียที แต่ว่า...

“อย่าเพิ่งสิครับ” ผู้ว่าจ้างเอ่ยค้านไว้...

เกรย์และนัตสึหันมองชายผู้เป็นผู้ว่าจ้างอย่างไม่เข้าใจ ผู้ว่าจ้างยิ้มให้กับทั้งสอง ก่อนที่จะยื่นบางอย่างให้ มันคือขวดแก้วใสที่บรรจุผงสีเหลืองอ่อนๆ เอาไว้อยู่

“ฝากนี่ให้มาคาล็อฟด้วยนะครับ”

เกรย์มองเจ้าขวดที่ว่าอย่างชั่งใจ แต่ก็รับมาแต่โดยดี ก่อนที่จะรีบจูงมือของนัตสึเดินออกจากคฤหาสน์นี่ไปเสียที และตรงดิ่งไปยังสถานีรถไฟที่ใกล้ได้เวลาออกตัวของมันแล้ว...

“อึก!”

เมื่อมาถึงสถานี เพียงแค่เห็นรถไฟเท่านั้น นัตสึก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาทันที อีกทั้งยังรู้สึกหน้ามืดด้วย

“เดี๋ยวฉันจะไปซื้ออาหารกับยานะ แฮปปี้ฝากดูแลนัตสึด้วยล่ะ” เกรย์บอกเมื่อเห็นสีหน้าของร่างบางที่ซีดลง

“ไอ๊!”

นัตสึก้าวขึ้นรถไฟไปพร้อมกับแฮปปี้หลังจากที่ได้ยินในสิ่งที่เกรย์บอก ไม่นานนักรถไฟก็ออกตัวซึ่งเกรย์ได้ขึ้นมาได้อย่างหวุดหวิดเลยทีเดียว

“เอ้า” ร่างสูงยื่นน้ำขวดเดิมที่ซื้อมาให้ร่างบางกินคราแรกที่เดินทางมาพร้อมกล่องข้าวกล่องหนึ่ง

“น้ำนี่อีกแล้วเหรอ?” นัตสึบ่นนึกไปถึงตอนแรกที่เขาได้กินมัน

“อย่างอแงเป็นเด็กไปหน่อยเลยน่า” เกรย์ว่ากับท่าทีของร่างบาง

“ก็มันไม่อร่อยเลยนี่นา”

“ถ้าไม่อยากทรมานมากนักก็กินๆ มันเข้าไปเถอะน่า” เกรย์บ่นให้อีกระรอก

“อืม”

“...”

“...”

อยู่ๆ ต่างฝ่ายต่างก็เงียบกันไป แม้นัตสึจะมีอาการเมาอยู่บ้าง แต่ความนึกคิดที่เกี่ยวกับอีกฝ่ายมันมีมากกว่าจึงทำให้เจ้าตัวลืมไปเลยว่าตัวเองนั้นเมาพาหนะแค่ไหน

“เอ่อ/เอ่อ...” ทั้งสองที่เอ่ยขึ้นพร้อมกันจึงสบตากันโดยบังเอิญ

“นะ นายพูดก่อนสิ”

“นายนั่นแหละพูดก่อน”

นัตสึเสมองไปทางอื่นก่อนที่จะยอมเป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดก่อน...

“นาย...รู้สึกยังไงกับ...เอ่อ...ฉันเหรอ” นัตสึถามออกไปในสุดพร้อมใบหน้าที่ขึ้นสีจัดมาก มือทั้งสองกำข้าวกล่องแน่น

“หึ...” เกรย์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขานึกไม่ถึงเลยทีเดียวว่าร่างบางจะเป็นฝ่ายถามคำถามนั้นออกมาก่อน

“...นั่นสินะ” เกรย์ลุกขึ้นและย้ายตัวไปนั่งข้างๆ ร่างบางซึ่งแฮปปี้ที่นั่งอยู่ก่อนนั้นก็บินขึ้นไปย้ายไปนั่งอีกฝั่งแทนเกรย์แทน

“นะ นี่!” นัตสึว่าเสียงแผ่วเมื่ออีกฝ่ายยายมานั่งข้างตน แถมยังโอบเอวของเขาเอาไว้ด้วย เพียงเท่านั้นหน้าที่แดงของนัตสึก็ยิ่งแดงเข้าไปใหญ่

เกรย์หัวเราะในลำคอน้อยๆ ก่อนที่จะไซร้เข้าที่ต้นคอด้านหลังของร่างบาง นัตสึหลับตาแน่น ลมหายใจร้อนๆ ของร่างสูงทำเขารู้สึกแปลกๆ

“ฟังให้ดีๆ นะ นัตสึ...” เกรย์กระซิบเข้าที่ใบหูของร่างบาง

นัตสึที่ตอนนี้ช็อคค้างอยู่กับการกระทำของร่างสูงก็นั่งนิ่งยอมฟังแต่โดยดี โดยมีเสียงการเต้นของหัวใจที่ดังลั่นอยู่ในอกของเขา

“ฉัน...รักนายนะ นัตสึ

“อ๊ะ!”

คำบอกรักที่ร่างสูงบอกมานั้นทำให้นัตสึนิ่งค้างไปอีกครั้ง และแน่นอนว่าเกรย์มีวิธีเรียกวิญญาณของร่างบางกลับมา

ฟอด~

เกรย์เข้าหอมที่แก้มนุ่มที่อยู่ไม่ไกลจากปากเข้าเท่าไหร่ในตอนนี้ เพียงเท่านั้นสติของร่างบางก็กลับมาพร้อมโดยสมบูรณ์

“ทะ ทำอะไรน่ะฮะ!!” เสียงใสตวาดเสียงดังพร้อมใบหน้าที่ขึ้นสีจัด มันแดงจนไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดีแล้ว

“ก็เรียกสติคนที่เอาแต่ช็อคกับคำสารภาพของฉันน่ะสิ” เกรย์บอกพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์น้อยๆ

“อึ่ก” นัตสึถึงกับเถียงไม่ออกเลยทีเดียว

“แล้วนายล่ะ...นัตสึ”

“อะ อะไร”

“รู้สึกยังไงกับฉันล่ะ”

“อะ...เอ่อ...”

นัตสึถึงกับติดอ่างทันที จะหนีก็หนีไม่ได้เพราะแขนของร่างสูงที่โอบล้อมเอวของตนเอาไว้อย่างแน่นหนา

“นี่...พูดสิ นัตสึ” เกรย์ไม่ยอมเพียงเท่านั้น กล่าวพร้อมยื่นหน้าเข้าใกล้เร่งเอาคำตอบจากร่างบาง

“....กัน”

“หืม ไม่ค่อยได้ยินเลยนะ?”

“หนอย...ฉันบอกว่า ฉันก็รักนายเหมือนกันไงเล่า!!” นัตสึตะโกนใส่หน้าของคนที่เอาแต่ยิ้มเจ้าเล่ห์ และ...

“ฮะๆ”

“ขะ...ขำอะไรน่ะ!” นัตสึว่าใส่คนที่ตอนนี้เอาแต่หัวเราะ และคว้าเขาไปกอดเสียแน่นอีก...

“...ขอบใจนะ”

“เอ๊ะ”

“ขอบใจ...ที่ไม่ปฏิเสธฉัน”

“หา?”

“ก็ฉัน...ทั้งที่ทำแบบนั้นกับนาย”

“นี่...เรื่องนั้นน่ะฉันเข้าใจ เพราะฉันเองก็เริ่มคิดกับตัวเองมานานแล้ว...ที่ว่า ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันดันไปชอบคนอย่างนายได้น่ะ”

เกรย์คลายอ้อมแขนลง มองสีหน้าของร่างบางที่กำลังมีรอยยิ้มอ่อนโยน เมื่อเห็นสีหน้านั้นเกรย์เองก็ยิ้มออกมาเช่นกัน

“นัตสึ...”

“หือ...อะ อุ๊บ!”

ทันทีที่นัตสึเงยหน้าสบมองร่างสูงที่เรียกตน แต่แล้วทุกคำพูดก็ต้องถูกกลืนหายไปเมื่ออีกฝ่ายทาบริมฝีปากลงมา พร้อมใช้ลิ้นเข้าแทรกเข้ามาในโพรงปาก ลิ้นของเกรย์หยอกล้อกับลิ้นที่ไม่รู้สาของร่างบางอยู่นานจนร่างบางทุบอกประท้วงเพราะเริ่มหายใจไม่ออก...

“ฮ้า...แฮ่ก!” นัตสึที่หลุดพ้นจากจากพันธนาการก็รีบเอาอากาศที่เสียไปเข้าปอดทันที

“ทีนี้...เราก็คบกันแล้วนะ” เกรย์กล่าวสรุป

“อะ อืม”

ระหว่างที่บรรยากาศหวานแหววกำลังดำเนินต่อไป แฮปปี้ก็เพิ่งนึกเรื่องหนึ่งที่สำคัญขึ้นมาได้...

“นี่ แล้วเรื่องกิลด์ล่ะ?”

คำพูดของแอปปี้ทำเอาทั้งสองเพิ่งคิดได้...

“จริงสิ ลืมไปซะสนิทเลย!” เกรย์ว่า

“ทะ ทำไงดีล่ะ” นัตสึเองก็ช็อคไม่แพ้กัน

“แต่ก็ไม่น่าห่วงนะ ไอ๊!”

“ทำไมล่ะ?”

“ก็คิดว่าเขาน่าจะรู้กันทั้งกิลด์แล้วล่ะ” แฮปปี้บอกพร้อมชี้ออกไปนอกหน้าต่างของรถไฟ

เกรย์และนัตสึมองตามที่นัตสึชี้บอก พวกเขาใกล้มาถึงสถานีที่ต้องลงกันแล้ว แถมที่ชานชลานั้นมีคนของกิลด์แฟรี่เทลมายืนออกันอยู่เพียบ และมีป้ายบางอย่างที่เอลซ่าและลูซี่รับหน้าที่เป็นคนถือเอาไว้ เมื่ออ่านตัวอักษรที่เขียนอยู่ในป้ายนั่นทำเอาคู่รักที่เพิ่งคบกันได้ไม่นานหน้าขึ้นสีไปตามๆ กันเลยทีเดียว...

 

ขอต้อนรับกลับคู่ข้าวใหม่ปลามันชายชายแห่งแฟรี่เทล!!’

 

จะประกาศให้ใครเขารู้ไปทำม้ายยย

 

ทั้งเกรย์และนัตสึต่างกรีดร้องกันอยู่ในใจ แต่จะให้ทำยังไงได้ ก็กิลด์นี้...มันเป็นแบบนี้นี่นา เมื่อคิดได้ทั้งสองก็ยอมลงจากรถไฟ และไปรับการต้อนรับจากเหล่าเพื่อนที่แฟรี่เทล โดยที่มือของร่างสูงกับร่างบางจับกันไปตลอดทาง...

 

 

End

 

...............................

จบได้ห่วยมากค่ะ=-=;

Comment

smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????   ??????????????????
smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????

Tweet

น่ารักมาก><

#1 By thitipa (223.206.131.27) on 2011-03-27 11:03

ว้า จบซะแล้ว

#2 By 555+ (101.108.66.183) on 2011-03-28 12:02

จบแล้ว
= =

เสียดาย



ไม่เจาะหรอกจ๊ะ แค่หนีบงิทำไมหรอ?

#3 By Gee_Kei on 2011-04-01 21:11

ทำจ๊าาาาาา ^ ^open-mounthed smile

#4 By Gee_Kei on 2011-04-03 15:34

สนุกมาก ไอ๊ ^[]^ และข้าพเจ้าก็ขอให้ทั้งคู่ จิ้นต่อไปอีกเยอะๆ [ก็ดีนะฮะ ชอบคู่เนี้ยอะ =w=]

#5 By Zenri on 2011-04-04 22:05

เอาาาาาา แต่จองก่อนได้ไหม เงินปู่บ่จี้เลยT T

#6 By Gee_Kei on 2011-04-07 20:53

ขอบคุณนะ จากใจจริง มีเราคนแรกคนและคนเดียวที่คอยส่งของให้ปู่ทุกปี

แล้วก็ขอโทษอีกครั้งที่ปู่ไม่ได้ส่งอะไรให้เลย ขอโทษจริงๆ

ปู่รู้สึกว่าสิ่งที่เราทำให้ปูมันมากกว่าที่ปู่ทำให้เราเสียอีก

ขอบคุณจริงๆนะ//โค้ง

ปู่จะรอเรามาหานะ^ ^//ตอนนี้ขอรักษาหน้าก่อนสิวขึ้น

#7 By Gee_Kei on 2011-04-10 00:23

หายากนะคนจิ้นเรื่องนี้ :D
แถมแต่งเก่งด้วย น่ารักที่สุดเลยตัวอ่ะ ~
55555555

-----------------------------------------------

จบซะล้ะ น่ารักสวดยอดเลยคู่นี้ ~

#8 By Meawmeow (49.49.102.103) on 2011-04-20 23:31

ฮาๆ
เอซ่าเป็นfcของคู่นี้ล่ะซิ

#9 By num (110.168.112.102) on 2011-05-20 01:01

น่ารักอ่ะ เฮ้อ~ทำไมคนสวยๆ(เหรอ)อย่างเราถึงไม่มีคู่น่ารักๆแบบนี้ดีนะ แค่คิดก็เคริ้ม~

#10 By sasa (223.204.33.246) on 2011-07-21 19:30

ภาษาใช้ได้เลยจ้า เรื่องก็น่ารักดี > w <

#11 By ♪TsUna_KuNz♫ on 2011-10-03 22:30

"ขอต้อนรับกลับคู่ข้าวใหม่ปลามันชายชายแห่งแฟรี่เทล!!’"

คือชอบอ่ะ 55555+
ถูกใจที่คนถือป้ายเนี่ยแหละ อิอิ
น่ารักอ่ะ
สนุกทั้งเรื่องเลย อ่านแล้วแบบต้องอ่านให้จบอ่ะ ติดมากๆ
อ่านไปแล้วก็เขินนนนนตาม อิอิ

#12 By Makomichi (180.183.129.241) on 2012-03-03 09:43

หนุกมากเลยอะนะ >w< แต่ตอนจบนี่สงสารทั้งสองคนเลยแฮะ

#13 By akimoto66 (58.8.85.199) on 2012-03-21 02:12

ไม่เห็นจะจบห่วยตรงไหนเลย โรแมนติกดีออก เซนชอบมากๆๆเลย 

#14 By ♠Zen×Chan♠ on 2012-06-24 17:56

ปากแข็งทั้งคู่เลย กว่าจะพูดกันออกมาได้นี่นะ

#15 By UNight (103.7.57.18|125.25.244.34) on 2013-02-03 20:13

น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกก

#16 By loss on 2013-05-09 02:18

แฮปปี้เอนดิีง ><cry cry

#17 By misaki (125.24.49.39|125.24.49.39) on 2014-04-27 01:27

Categories