Hina_Sakura View my profile

[AU Fic-Boyfriend] Sweet sweet !! [3]

posted on 09 Jul 2015 03:11 by lovealaude

TITLE  ::  Sweet sweet !!

STORY  :: AU Fic BOYFRIEND (yaoi)

PARING  ::  DongWoo / JoTwin / HyunJong

RATE  ::  PG

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

 

[ III ]

 

“ไปหาอะไรกินกัน!”

 

 

ทุกคนหันมองจองมินเป็นตาเดียว หลังเลิกเรียนวันนี้ รอสองแฝดมารวมตัวเป็นชุดสุดท้าย เจ้าพ่อ(?)แห่งความสนุกก็เริ่มร้องหาสิ่งบันเทิงใจ ด้วยการพยายามชักชวนน้องๆ ที่อยู่รอบๆ ให้คล้อยตาม

 

 

“พี่หมวย...พวกผมเพิ่งเขียนรายงานความผิดจนมือชาไปเองนะ” ยองมินคัดค้านกลายๆ เมื่อจองมินคิดจะหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว

 

 

“ใครบอกว่าจะพาไปดื่ม? ฉันแค่บอกว่าไปหาอะไรกินกัน หิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย-3-”

 

 

“แต่ไอ้กินอะไรของฮยองก็ไม่พ้นเรื่องดื่มไม่ใช่เหรอ?” กวังมินแย้งบ้าง แทงจุดเน้นๆ จนจองมินต้องพองลมที่แก้มหนักกว่าเดิม

 

 

“พวกนายเนี่ยไม่เชื่อใจกันเลยนะ...มีน้องเล็กอย่างนี้ทั้งคน ฉันไม่ใช่คนใจคอเราะร้าย ฉุดดึงให้น้องเขาหลงทางก่อนวัยอันควรเสียหน่อย จะพาไปกินพาเฟ่ห์น่ะ เพิ่งเปิดใหม่ใกล้ม. แค่ไม่กี่ร้อยเมตร จะไปไม่ไป?” จองมินเริ่มฉุนเจ้าแฝดขึ้นมาดื้อๆ

 

 

เมื่อเห็นสีหน้าที่ออกผ่านของจองมิน มีหรือที่สองแฝดจะปฏิเสธหรือพูดหยอกล้ออะไรอีก แม้แต่มินวูก็อดยิ้มแห้งไม่ได้ ...ขอบอกไว้เลย เห็นพี่หมวยของพวกเขาขี้เล่นขี้หยอกแบบนี้ แต่ถ้าโหดขึ้นมาจริง ต่อให้เอาโซ่มาฉุดไว้ก็เอาไม่อยู่

 

 

“แล้วฮยองจะชวนแฟนฮยองไปด้วยไหมฮะ?” มินวูถามนอกเรื่อง พาอารมณ์ของจองมินออกมาจากความขุ่นมัว ซึ่งก็ได้ผลดี

 

 

“อ่า...ชวนแล้วล่ะ แต่ไม่รู้จะมารึเปล่านะ เห็นว่าต้องช่วยงานของพวกระเบียบ”

 

 

“ฮยอนซองฮยองเป็นพี่ระเบียบเหมือนกันเหรอฮะ?” มินวูถามต่อ

 

 

“เปล่าหรอก เป็นฝ่ายจัดสรรน่ะ แต่เพราะเป็นเพื่อนดงฮยอนฮยอง เลยต้องติดแห่ไปด้วยนิดหน่อย” จองมินอธิบายติดน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แม้คุณแฟนของเขาจะชอบบ่นกระปอดกระแปด(เพราะมันทำให้เวลาของพวกเขาที่อยู่ด้วยกันน้อยลง)แต่ก็ยอมช่วยดงฮยอนทุกครั้งไป

 

 

ไม่ใช่ว่าจองมินเองก็ไม่นึกเสียดายหรือน้อยใจ...เพียงแต่เขาเองก็เห็นใจฝ่ายนั้นที่ต้องการความช่วยเหลือเช่นกัน

 

 

อย่างว่าล่ะ การเป็นพี่ระเบียบนั้นต้องรักษาภาพลักษณ์และกฎเกณฑ์ จะถูกเกลียดขี้หน้าจนไร้คนเดินข้างก็ไม่แปลก โดยเฉพาะเหล่าเด็กรุ่นหลังที่เติบโตตามยุคสมัยที่หมุนเร็วขึ้นทุกวัน ปีกกล้าขาแข็งและไร้ความอดทนต่อระบบระเบียบการศึกษา เหนื่อยตามเก็บเรื่องเสียจนตำแหน่งพี่ระเบียบไม่พอต่อเรื่องราวปัญหาที่ผุดข้นมาได้แต่ละวัน

 

 

“ว่าแต่มินวู...หาเพื่อนได้บ้างรีเปล่า?” ยองมินถามเปลี่ยนเรื่องบ้าง ซึ่งคนถูกถามก็นิ่งไปเล็กน้อย

 

 

“อ่า...” มินวูยิ้มแห้ง “ก็โอเคล่ะ”

 

 

“ก็ดีนี่ ดีแบบไหน?” จองมินที่รู้ดีรู้ทันกว่าใครเอ่ยดักคอทันที คิ้วมุ่นจ้องจับผิดเต็มที่จนมินวูอยากจะร้องไห้กับความกดดันที่ไม่เคยมีอะไรปิดบังพี่ชายคนนี้ได้สักครั้งจริงๆ

 

 

“ก็...ยังไม่มี...ครับ” เสียงอ่อยก้มหน้างุดในคำสุดท้าย แว่วเสียงถอนหายใจจากทั้งสามคน

 

 

ไร้คำต่อว่าหรือซ้ำเติม เพราะพวกเขาก็พอจะเดาบรรยากาศและผลตอบรับได้อยู่แล้ว สมัยนี้ใครต่างก็อยู่ในภาวะแข่งขันและอิจฉาชิงดีชิงเด่นกันทั้งนั้น ยิ่งเข้ามาหลังช่วงรับน้องแบบนี้ ก็ยิ่งถูกมองว่าแปลกและไม่ยุติธรรมกับเหล่าเพื่อนร่วมรุ่นที่ต้องลำบากมาก่อน

 

 

“อย่าลดละความพยายามแล้วกัน...ถ้าหาไม่ได้จริงๆ ก็มาพวกฮยองล่ะ” จองมินไม่รู้จะปลอบใจอย่างไรให้ดีขึ้น บรรยากาศแลกลับมาหดหู่อีกครา แต่รอยยิ้มของมินวูก็ช่วยบรรเทาขึ้นมาได้

 

 

นั่งรออีกพักหนึ่ง ร่างของรุ่นพี่สองคนก็ตรงมาหา คนหนึ่งวิ่งเข้ามาเต็มฝีเท้า ส่วนอีกคนทำเพียงเดินเอื่อยๆ ตามมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยติดจะหงุดหงิดเล็กๆ

 

 

“ฮยองขอโทษนะจองมิน...แฮ่ก...รอนาน...แฮ่ก...รึเปล่า?” ฮยอนซองถามคนตัวเล็กโดยที่ตนเองยังไม่หายหอบดี สองมือจับมือขาวของอีกฝ่ายไว้มั่น แสดงถึงความกังวลผ่านสีหน้า เกรงว่าจะปล่อยให้คนที่รักรอนานซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรนัก

 

 

“สักพักแล้วล่ะ ผมไม่ว่าหรอก มีพวกแฝดกับมินวูคุยเป็นเพื่อน” จองมินส่งยิ้มยอมยกโทษให้แต่โดยดี ตบที่นั่งข้างๆ ให้คนที่ยังเหนื่อยอยู่ได้พักหายเหนื่อย ฮยอนซองคลี่ยิ้มยอมนั่งพักตามที่จองมินขอ

 

 

ปล่อยให้คู่รักเขาสวีทกันไป...หันไปสนใจคนโสดกันหน่อยดีกว่า

 

 

“แปลกใจนะที่เห็นฮยองมาด้วย ทุกที่เห็นเอาแต่ปฏิเสธตลอด วันนี้นึกครึ้มอะไรขึ้นมาเหรอครับ?” ยองมินเอ่ยไปตามประสาคนปากอยู่ไม่ค่อยสุขเท่าไหร่

 

 

“ไม่แซวฉันสักวันจะตายไหม? เจ้าแฝดบ้านี่” ดงฮยอนว่าไปตามเนื้อผ้า แต่ก็ไม่ได้โกรธจริงจังนัก

 

 

“ก็หน้าฮยองเหมือนไม่อยากไปเท่าไหร่เลยนี่นา” กวังมินต่อความจริงออกไป ยองมินตะปบปากน้องตนไม่ทัน เจ้าเด็กสี่มิตินี่จะทำให้เรื่องมันยิ่งแย่ลงไปทำไม!

 

 

“เจ้าฮยอนซองมันชวนฉัน เห็นว่าเป็นร้านที่บรรยากาศดี ฉันเลยอยากจะพักจากงานบ้างจึงตามคำชวนมา มีปัญหาอะไรไหม?” หงุดหงิดก็จริง แต่ก็ไม่เอามาปนกับเรื่องอื่นให้ทุกอย่างพาลแย่ตามแน่

 

 

“แหะๆ ...ไม่มีครับ” ยองมินส่ายหน้าดิ๊ก กวังมินก็เพียงส่ายหน้าเบาๆ

 

 

กว่าจะโอ๋กว่าจะหาฤกษ์ลุกจากม้านั่งเดินออกจากม. ไปยังจุดหมายของวันนี้ ก็ทำให้พี่ระเบียบเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มนี้ถึงกับต้องเตือนเรื่องเวลาเข้า-ออกม. จนเหล่าลูกลิงต่างพากันวิ่งแทบไม่ทัน

 

 

ท้องคนเราเวลาหิวนั้นไม่ปราณีสิ่งใดอยู่แล้ว เมื่อมาถึงจองมินและยองมินก็จัดการสั่งทั้งขนมและน้ำจนพี่พนักงานจดมือเป็นระวิง ส่วนคนอื่นก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ปล่อยให้คนหิวจัดสั่งกันไป ส่วนของพวกเขาก็ยินดีค่อยๆ เลือกและรอสั่งรอบหลัง

 

 

“ขอมอคค่า/มอคค่า ครับ”

 

 

เจ้าของเสียงที่ประสานกันหันมองกันและกัน เกิดหลุดอากาศชั่วครู่ เป็นพนักงานเองที่ทำลายมันด้วยการรวบยอดเมนูเป็นสองที่

 

 

และทั้งที่มันควรจะหยุดแค่นี้...

 

 

“แล้วก็ วาฟเฟิ่ล/วาฟเฟิ่ล ครับ”

 

 

เสียงต่างโทนประสานราวกับเป็นทำนองที่ไพเราะ ความแปลกประหลาดใจแล่นรั้วไปทั่วกายและหัวใจที่เต้นกระตุกไปเล็กน้อย

 

 

และแน่นอนว่าเรื่องน่าสนใจแบบนี้ มีหรือคนชอบจุ้นจะปล่อยให้หลุดมือไปได้

 

 

“หูยยย สองคนนี้แอบไปกิ๊กกั๊กอะไรกันมาหรือเปล่าเนี่ย? ชอบกินอะไรเหมือนกันตั้งสองอย่างแน่ะ!”

 

 

“มัน...บังเอิญน่า” มินวูตอบอย่างคัดเขินแทนคนที่เอาแต่เงียบ

 

 

บรรยากาศแลตึงๆ ชวนอึดอัดเกิดขึ้นอีกครั้ง กระทั่งยองมินยังแปลกใจว่ามันเป็นแบบนั้นไปได้อย่างไร ทั้งที่เขาตั้งใจทำให้มันสนุกแท้ๆ ...คงเพราะรุ่นพี่ระเบียบไม่ยอมรับมุขนั่นแหละ!

 

 

“ไม่เอาน่า...ผ่อนคลายหน่อยสิ ปล่อยวางเสียบ้าง แล้วฉันจะชวนนายมาทำไม?” ฮยอนซองอาสาเป็นคนพูดแก้ต่างให้เอง แอบสงสารเหล่ารุ่นน้องบ้างที่วันนี้ดงฮยอนไม่รับมุขเหมือนเคยๆ

 

 

“อ่า...โทษที” คนผิดยอมรับผิดแต่โดยดี ดงฮยอนกุมมือนวดศีรษะ คลึงวนให้ตนเองรู้สึกผ่อนคลายจากความเครียด

 

 

“งานพี่ระเบียบหนักมากเหรอฮะ?” คำถามจากเด็กหนุ่มตาใส ทำให้เจ้าของเรื่องเงยหน้าสบตาที่ไร้ความเสแสร้งในการถาม

 

 

“โอ๊ย! อย่างหนักเลยเถอะมินวู บางทีก็แทบไม่ได้เข้าคลาสด้วยซ้ำ เพราะต้องไปวิ่งไล่จับพวกรุ่นน้องตัวดีที่โดดเรียนหรือไม่ก็ไปก่อร่างสร้างเรื่องอยู่ข้างนอกน่ะ” เป็นยองมินที่อาสาตอบแทนเจ้าของเรื่องที่นั่งจ้องตาราวกับกลัวว่าน้องเขาจะหายไป

 

 

“นั่นมันควรจะเป็นงานของอาจารย์ไม่ใช่เหรอฮะ?” แอบส่งสายตาถามจองมินที่สนิทชิดเชื้อมากที่สุด

 

 

“ก็...” จองมินลากเสียง ไม่กล้าให้คำตอบด้วยตัวเอง เพราะเขาอาจไม่ใช่คนที่สมควรบอกนัก จึงส่งต่อให้เจ้าของเรื่องรับต่อไป

 

 

ดงฮยอนผ่อนลมหายใจปรับอารมณ์ภายในของตน ก่อนจะช้อนขึ้นมองสบกับเด็กหนุ่มตรงๆ “...เพราะอาจารย์ก็มีหน้าที่ต้องเข้าสอน พวกเรารุ่นพี่ที่ต้องรับผิดชอบดูแลรุ่นน้อง จึงต้องควบคุมและดูแลความเรียบร้อยแทนอาจารย์ที่ต้องสอน”

 

 

“แบบนี้ก็เหนื่อยแย่เลยสิครับ...แล้วฮยองตามเรียนไหวเหรอครับ?” ถามด้วยความเป็นห่วงจากใจ

 

 

“ไม่ต้องห่วงไปหรอกมินวู เห็นแบบนี้แต่ดงฮยอนฮยองติดอันดับหนึ่งของชั้นปีทุกปีเลยนะ แถมหยิ่งไม่เอาทุนด้วย” ได้ทียองมินจึงขอเผาหน่อย ซึ่งฝ่ายถูกเผาก็หยิบใบเมนูเคาะศีรษะคนปากมากไปทีหนึ่ง

 

 

“ไม่ต้องมายอ ไม่ต้องมาแซว ฉันไม่มีทางยอมลดข้อให้พวกนายหรอกนะ”

 

 

“เกลียดคนรู้ทันจริง -3-”

 

 

ต่อความยาวสาวความยืดกันอีกนิด เมนูที่สั่งไปทั้งหมดก็ค่อยๆ ไล่มาเสิร์ฟตามลำดับการสั่ง ท้องที่ร้องโครกครากมานานในที่สุดก็ได้มีของตกถึงท้องให้น้ำย่อยได้ทำงานเสียที

 

 

มอคค่าคู่ วาฟเฟิ่ลคู่ เสิร์ฟพร้อมกัน ลำดับการกินที่เหมือนกัน จนยองมินแอบทำตาเป็นประกายไม่ได้ แต่ก่อนที่จะได้ออกปากแซว กวังมินก็เบรกเขาไว้ด้วยเครปเค้กรสโปรด ตักป้อนเอาๆ จนไม่ว่างหันไปแซวทั้งคู่

 

 

และระหว่างมื้อเย็นที่เต็มไปด้วยน้ำตาลสูงปริ่มนี้เอง เสียงของน้องเล็กสุดในกลุ่มก็เอ่ยขึ้นให้ได้ยินกันเพียงสองคน...

 

 

“ดงฮยอนฮยองฮะ...ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยบอกได้เสมอเลยนะฮะ ตอบแทนที่ฮยองช่วยผมไว้คราวก่อนด้วย”

 

 

พี่ระเบียบสุดเนี๊ยบเหลือบมองอีกฝ่ายครู่หนึ่ง ก่อนจะครางตอบรับไป เป็นเสียงแค่ในลำคอเท่านั้น เพราะเขากำลังกินวาฟเฟิ่ลในจานของเขาอยู่ ....และรสชาติของมันทำให้เขารู้สึกว่าหวานเกินกว่าที่ควร จนต้องยกแก้วมอคค่าขึ้นจิบ

 

 

มันเป็นจังหวะเดียวกันกับที่มินวูยกแก้วมอคค่าขึ้นดูดผ่านหลอด....

 

 

ดงฮยอนรู้สึกว่าตนเริ่มที่จะติดใจตัวตนของมินวูขึ้นมาบ้างแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[Tbc.]

 

 

***************************

จะมีคนอ่านไหมน้อออออ?

 

Categories